Over angst, herstel en voorzichtig vertrouwen in de toekomst.
Een wandeling in het bos bracht meer naar boven dan ik had verwacht. In deze blog deel ik mijn gedachten over wat had kunnen zijn, de angst tijdens mijn ziekte en het langzaam terugvinden van hoop.
Een wandeling die alles openbrak
Gisteren liep ik met een vriendin in het bos. Het was stil, alleen het geluid van onze stappen op het pad en de wind door de bomen. We spraken over van alles en niets, totdat het gesprek ineens verschoof naar de storm die in mijn hoofd ronddwaalde. Terwijl we daarover kletsten, drong het ineens tot me door. Wat als de GTN, ontstaan als gevolg van een molazwangerschap, later was ontdekt? Dan had ik dit misschien niet kunnen navertellen. Die gedachte blijft telkens door mijn hoofd spoken.
Toen de angst het overnam
Ik vertelde haar dat mijn arts tijdens het diagnosegesprek had gezegd dat de overlevingskans 99 tot 100 procent was. En toch was ik vanaf de dag van de diagnose tot aan de laatste ‘beslissende’ chemokuur voortdurend bang dat het anders zou aflopen. Ik schrok ook van de opmerking van mijn man dat ik anders misschien niet meer hier was geweest. Mijn vriendin reageerde gelukkig begripvol. Maar een dag later voel ik die spanning nog steeds in mijn lichaam. Alsof mijn schouders zich nog steeds aanspannen en mijn adem hoger zit dan normaal.
Een jaar niet zwanger mogen worden
Tijdens mijn ziekte hield ik me vooral vast aan het advies dat ik niet zwanger mocht worden. Misschien ook wel om niet steeds aan mijn ziekte te hoeven denken… Nu, achteraf, besef ik pas hoe groot het was: mijn leven stond op het spel. Dan krijgt zo’n beperking ineens een heel andere betekenis. Misschien mag het over een halfjaar of een jaar weer wel — en dat voelt nu hoopvoller dan toen.
Leven met een ‘wat als’
Toch blijf ik nadenken over wat er anders had kunnen zijn. Zou het verschil hebben gemaakt… als ik iemand kende met een molazwangerschap en we samen ervaringen hadden uitgewisseld? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat het voor mij voelt alsof er iets onaf is gebleven. Alsof ik in een doolhof rondloop waar ik niet helemaal uitkom, alsof ik een afslag heb gemist zonder te weten welke… En telkens wanneer ik dat besef, probeer ik bewust terug te keren naar een plek die lichter voelt. Ik blijf erover schrijven en erover praten met mijn therapeuten en mijn man. Het komt goed en daar houden we ons aan vast.
Een droom die nog even wacht
En toch, ergens tussen die gedachten door, merk ik dat er ook iets anders ontstaat. Vandaag ging ik naar de Kruidvat. Toen ik daar bij het schap met babyartikelen stond, kreeg ik een brok in mijn keel. Mijn man was op zoek naar een zalfje en keek daarom bij de zelfzorgproducten. Het was een confronterend moment, maar tegelijkertijd voelde ik ook iets van ruimte.. Zeker toen hij zei: “Het assortiment is zo uitgebreid, dat belooft wat voor de toekomst.” Al eerder deze week zei hij: “Wacht maar. Er komt een moment dat de kinderen van anderen al groot zijn, terwijl die van ons nog klein en schattig zijn.”
Zijn woorden raken me. Maar geven me, hoe vreemd het misschien ook klinkt, een gevoel van vertrouwen en kracht. Alsof er, ondanks alles, toch een toekomst is om naar uit te kijken. Onze tijd komt nog wel. Stap voor stap. Op mijn tempo.
En juist in alles wat was, en wat had kunnen zijn, groeit langzaam mijn vertrouwen in wat nog komt.
Related Posts
