Eindelijk heb ik weer tijd en zin voor een nieuwe blog!
Wat mij de afgelopen tijd ook enorm bezighoudt, is de kinderwens van mijn man en mij. Natuurlijk pakken we de draad weer op en maken we ’s avonds mooie wandelingen om nieuwe herinneringen te creëren. Tijdens die wandelingen praten we soms ook over onze zwangerschap. Want ook bij een molazwangerschap was ik zwanger. Er groeide alleen geen embryo…
Gemiste signalen
Alleen de placenta groeide door, waardoor een GTN (een zeldzame vorm van zwangerschapsgerelateerde kanker) ontstond. Deze ziekte werd pas ontdekt toen uit bloedtesten bleek dat mijn zwangerschapshormoon hCG tijdens mijn molazwangerschap onvoldoende daalde. Ik was misselijk, bloedde veel en werd in de loop van de weken steeds kortademiger. Omdat het mijn eerste zwangerschap was, schrok ik enorm tijdens de eerste echo bij de verloskundigenpraktijk. Toen bleek dat het foute boel was…
Op kracht komen
De afgelopen tijd zat ik niet zo lekker in mijn vel, waardoor het bloggen een poosje stil heeft gelegen. Sinds een week ga ik naar een revalidatiecentrum. Ik merk dat de revalidatie, zowel lichamelijk als psychisch, ontzettend veel energie kost. Tegelijkertijd geeft het me ook energie. Het is fijn om weer in een ritme te zitten, actief bezig te zijn en ervaringen uit te wisselen met groepsgenoten.
Daarnaast ben ik hard aan het trainen voor een wandeltocht van 8,5 kilometer, die ik samen met een goede vriend ga lopen. Hoe fijn ik het ook vind om mezelf hiervoor uit te dagen, merk ik dat mijn gedachten regelmatig teruggaan naar de periode waarin ik de chemo’s kreeg. Soms vraag ik me af waarom de ene behandeling aanslaat en de andere niet. Waarom de één mag herstellen en de ander niet. Op zulke momenten besef ik opnieuw hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is en denk ik aan de mensen met wie ik in een ziekenhuiskamer deelde. Zouden die nog allemaal nog in leven zijn?
Een pauze die pijn doet
Daarnaast kwam begin juni een brief binnen waarin onze medische pauze tot maart 2027 officieel werd bevestigd. Hoewel ik dit eigenlijk al wist, kwam die brief toch binnen als een mokerslag. Met een onvervulde kinderwens blijf je stiekem hopen dat dit schip aan jou voorbijvaart. Dat er misschien toch een uitzondering mogelijk is. Maar hoe graag je het ook wilt, sommige dingen heb je simpelweg niet in de hand.
Pas na maart 2027 mogen de zeilen weer worden gehesen. Toch probeer ik er ook anders naar te kijken: iedere dag die voorbijgaat, brengt ons een stap dichter bij dat moment. Mijn man en ik blijven kijken naar de mooie golven die nog gaan komen, maar staan ook stil bij de stormen die we hebben doorstaan. Hoe zwaar die periode ook was, het heeft me laten zien hoeveel kracht er in mij zit.
Op dit schip, waar ik liever nooit op was gestapt, ben ik samen met mijn man blijven staan.
Elke dag een stap dichterbij
We hebben simpelweg geen keuze. Daarom zie ik iedere dag dat ik hier nog ben als winst. Het is een nieuwe weg inslaan, omdat het andere pad simpelweg niet begaanbaar is. Tegelijkertijd voel ik verdriet om de mooie momenten die anders hadden kunnen zijn. Om de toekomst die we voor ons zagen en die ineens veranderde. En om het afscheid van ons kleintje, hoe pril dat afscheid ook was. Omdat het om een complete molazwangerschap ging, zijn er weinig tastbare herinneringen. Toch neemt dat het verdriet niet weg.
Soms blijft het onwerkelijk dat alles zo is gelopen. Maar ondanks alles proberen we er het beste van te maken en blijven we kijken naar wat er nog voor ons ligt. Iedere dag die ons dichter bij maart 2027 brengt, voelt daardoor ook als een kleine overwinning. Eén ding is zeker: ik probeer zo positief mogelijk te blijven. Maar ook ik heb mijn moeilijke momenten. Bijvoorbeeld wanneer gesprekken over kinderen langskomen. Niet omdat ik het anderen niet gun, maar omdat het mij soms confronteert met wat wij op dit moment moeten missen.
Een stap terug om vooruit te komen
Of tijdens een PMT-les (psychomotorische therapie), wanneer ik enthousiast wil voetballen maar erachter kom dat ik niet meer zo snel kan rennen als vroeger. Natuurlijk is dat iets waar ik voor kan trainen, maar dat neemt niet weg dat het soms enorm frustrerend is. Want zal ik ooit weer zo snel kunnen rennen als vroeger? Ik was nooit supersnel, maar wel sneller dan nu!
Het lastige is dat ik sporten zo leuk vind, dat ik ‘de man met de hamer’ vaak wel zie aankomen, maar hem bewust negeer. Ik wil gewoon niet accepteren dat ik nu een stap terug moet doen om uiteindelijk weer vooruit te kunnen. Want stel je voor dat ik veranderd ben. Of dat de ziekte me opnieuw bij de kladden grijpt… Het liefst zit ik straks weer achter mijn werklaptop, maar dat is op dit moment nog buiten bereik. De revalidatie kost simpelweg nog te veel energie.
Als angsten weer naar boven komen
Uiteindelijk draait het allemaal om het accepteren van je fysieke en emotionele grenzen. Dat besef kwam afgelopen week hard binnen, toen ik anderhalve dag uitgeput op de bank en in bed lag. Het werd pas echt spannend toen ik ’s avonds een enorme druk op mijn borst voelde en een paar bijna flauwviel. Op zo’n moment merk je hoe snel oude angst weer terug kan komen. Ook mijn man schrok daar allebei behoorlijk van.
Gelukkig kreeg ik na een medisch onderzoek van mijn hart en longen te horen dat er geen bijzonderheden waren. Ik kon dus letterlijk én figuurlijk opgelucht ademhalen. Wat was ik blij met die uitslag! Vol goede moed begin ik morgen aan mijn wandeltocht. Ook heb ik met mezelf afgesproken dat ik het de komende tijd wat rustiger aan ga doen. Want maandag staat PMT weer op het programma, dus ik bewaar mijn energie voor later.
Ik vaar dus verder. Met vallen en opstaan, maar altijd vooruit!
Tot de volgende blog! ❤️
Related Posts
