Langzaam wennen aan mijn nieuwe leven na GTN
Langzaam begin ik aan mijn nieuwe leven te wennen. Samen met mijn man sta ik regelmatig stil bij de hindernissen die we sinds mijn diagnose met GTN, een gevolg van een molazwangerschap, hebben overwonnen.
Het besef van wat we allemaal hebben meegemaakt, geeft ons de kracht om door te gaan op de momenten dat het moeilijk wordt. Toch vind ik het nog steeds lastig om over kanker te horen of te lezen. Het is iets wat me blijft raken, ook nu ik steeds verder herstel.
Door alle geheugenproblemen vergeet ik soms zelfs dat ik ziek ben geweest. Alsof het nooit anders is geweest, probeer ik mijn leven van vóór de molazwangerschap weer op te pakken. Maar wie zegt dat ik mijn oude leven ooit helemaal terugkrijg? Mijn geheugen, conditie en werk staan voorlopig op een lager pitje. Zelfs klusjes voor mijn ouders doen, lukt niet meer zoals voorheen. Als ik op de fiets bij hen aankom, ben ik soms al helemaal uitgeput.
Door alle hectiek van de afgelopen maanden heb ik zelfs geen zin om dit jaar mijn verjaardag te vieren. Hoe fijn de steun van anderen ook was en hoe lief alle berichtjes ook waren, ik ben nog steeds ondersteboven van alles wat er is gebeurd. Het besef dat ik er nog ben, is soms moeilijk te bevatten.
Mentaal kan ik het op dit moment gewoon niet aan om iedereen onder ogen te komen. Daarnaast ben ik door de nasleep van de ziekte nog steeds snel vermoeid. Ik wil graag van alles doen en mijn oude leven weer oppakken, maar mijn lichaam laat me regelmatig merken dat ik nog niet zover ben.
Zo dacht ik laatst, na een fietstocht van twintig kilometer met mijn moeder, dat het een mooie dag was om ook nog eens lekker schoon te maken. Ik begon met een halfuurtje afstoffen in de woonkamer. Daarna pakte ik enthousiast de stofzuiger en ging ik ons hele appartement door. Omdat we op vakantie waren geweest, leek het me ook nog wel een goed idee om het sanitair schoon te maken. En ’s avonds haalde ik enthousiast de was van de lijn.
Je raadt het al: de rest van de avond was ik helemaal kapot…
Gelukkig stond er de volgende dag een bezoek aan de revalidatiekliniek in Zwolle op het programma. Ik hoopte daar hulp te krijgen bij het vinden van een goede balans en een passende daginvulling. Het blijft een kunst om niet te veel te doen, maar natuurlijk ook niet te weinig. Haha!
Tijdens onze vakantie hebben we natuurlijk ook genoten van allerlei lekkere hapjes. Die extra calorieën probeer ik er op dit moment het liefst weer af te trainen. Tegelijkertijd leer ik steeds beter dat ik mijn lichaam niet voortdurend kan vragen om meer dan het aankan.
Ik blijf positief en ga stap voor stap vooruit. Mijn leven is veranderd en het herstel duurt langer dan ik had gehoopt. Maar ik ben er nog, en ik blijf zoeken naar een manier om me weer goed te voelen in mijn eigen leven.
Related Posts
