Vallende blaadjes, stormachtig weer en regen die onafgebroken neervalt: de herfst is in volle gang! Ik ben onderweg naar een high tea met lotgenoten in Arnhem, terwijl het buiten pijpenstelen regent. Wat er ook gebeurt, ik ben erbij. Gezond of niet! Even kan ik mijn zorgen laten wegwaaien als herfstblaadjes.
Want hoewel ik nog volop herstel van GTN (zwangerschapsgerelateerde kanker) na een molazwangerschap, is er één ding dat me blijft bezighouden: mijn kinderwens. De klok die normaal gesproken hard doortikt, staat voorlopig stil. En dat valt me soms zwaarder dan ik zou willen toegeven.
Het is inmiddels precies een jaar geleden dat ik een curettage onderging vanwege GTN. Het afgelopen jaar heeft mijn leven behoorlijk op zijn kop gezet, door de molazwangerschap, de chemotherapie en de onzekerheid over mijn toekomst. Hoewel ik het jammer vind dat ik uiteindelijk alsnog chemokuren nodig had, ben ik vooral opgelucht dat mijn baarmoeder behouden kon blijven. Toch merk ik dat herstellen van kanker meer inhoudt dan alleen lichamelijk beter worden. Ook emotioneel heeft alles wat er is gebeurd veel met me gedaan.
GTN na een molazwangerschap: mijn diagnose
Op 22 november hoorde ik dat ik GTN had ontwikkeld. GTN is een zeldzame vorm van zwangerschapsgerelateerde kanker die bij mij ontstond na een molazwangerschap. De diagnose werd gesteld nadat uit bloedonderzoek bleek dat mijn zwangerschapshormoon hCG (humaan choriongonadotrofine) onvoldoende daalde. Een maand eerder hadden mijn man en ik tijdens een tweede echo bij de verloskundigenpraktijk te horen gekregen dat ik een mola had.
Bij een molazwangerschap ontwikkelt het zwangerschapsweefsel zich abnormaal. In mijn geval groeide het placentaweefsel door, zonder dat er sprake was van een normale zwangerschap.
In die periode was ik bijna de hele dag misselijk, verloor ik veel bloed en werd ik in de loop van de weken steeds kortademiger. Op een gegeven moment was lopen nauwelijks nog mogelijk en sleepte ik mijn ene been als het ware achter me aan.
Ik begon me steeds meer af te vragen of ik nog wel op tijd geholpen zou worden. Hoeveel verder zou mijn lichaam nog achteruitgaan? En wat zou de volgende stap zijn als mijn klachten bleven verergeren?
Hoewel het medische protocol werd gevolgd, werden mijn man en ik met de dag angstiger. Natuurlijk vroegen we of ik eerder geholpen kon worden, maar het protocol moest worden gevolgd. Daar hadden we begrip voor, al maakte dat de situatie niet minder moeilijk. De onzekerheid en het gevoel dat we moesten afwachten, vielen ons steeds zwaarder.
Slapen lukte nauwelijks nog. Als ik vijf uur slaap haalde, was dat al veel. Ik voelde me steeds zieker worden en begon, heel cliché, op de automatische piloot te leven. Langzaam belandde ik in de overlevingsstand. Mijn lichaam had alle aandacht nodig. Op dat moment was overleven het belangrijkste. Daar hield ik me aan vast.
Kinderwens na een molazwangerschap: tussen hoop en verdriet
Omdat het mijn eerste zwangerschap was, kwam de boodschap tijdens die eerste echo enorm hard aan. We dachten dat we ouders zouden worden. We hadden ons verheugd op de komst van ons kindje, maar ineens moesten we alle babyspullen weer in de kast opbergen.
De babykamer staat een jaar later nog steeds ongebruikt. En hoewel ik stiekem nog altijd leuke babynamen verzin, is er ook onzekerheid. Na alles wat er is gebeurd, weet ik niet of een nieuwe zwangerschap mij uiteindelijk gegund zal zijn.
Mensen om me heen zeggen dat ik vertrouwen moet houden. Maar hoe doe je dat als je bijna twee jaar moet wachten voordat je het opnieuw kunt proberen? Waar haal je dat vertrouwen vandaan als je niet weet of je grootste wens ooit in vervulling zal gaan?
Ik probeer mezelf te troosten met de gedachte dat het uiteindelijk goedkomt, ook als het anders loopt dan ik had gehoopt. Toch valt dat niet altijd mee. Zeker niet wanneer ik op kraamvisite ga. Ik word oprecht blij van het geluk van anderen en vind het bijzonder om zo’n kleintje te ontmoeten. Maar wanneer ik vervolgens weer thuiskom, waar geen kindje op me wacht, voel ik des te meer hoe groot mijn eigen kinderwens is.
Gelukkig staat mijn man me bij en hebben mijn ouders een lieve hond, Pippy, bij wie ik heerlijk kan knuffelen als ik behoefte heb aan troost. Die grappige, lieve momenten geven me warmte en helpen me om mijn zorgen even te vergeten. Daardoor lukt het me soms om er weer wat positiever tegenaan te kijken.
Mijn tip? Zoek troost op moeilijke momenten en wees niet bang om bij anderen aan te kloppen als je het even zwaar hebt. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen.
Herstellen na chemotherapie: leven met hormonale klachten
Inmiddels is het alweer zeven maanden geleden dat ik mijn laatste chemokuur onderging. Ik ga gelukkig weer vaker op pad en merk dat mijn lichaam, ondanks alle hormonale veranderingen, steeds meer aankan. Zo kan ik weer op vakantie en lukt het mij om langere reizen te maken. Toch merk ik dat mijn hormonen me nog steeds parten spelen.
Na mijn molazwangerschap en de daaropvolgende behandelingen is mijn hormonale balans verstoord geraakt, waardoor ik nog steeds klachten ervaar.
Soms voelt het alsof ik met een kater wakker word. Ik heb regelmatig hoofdpijn en ervaar hevige buikpijn. Op zulke momenten denk ik weleens: kan iemand dit alsjeblieft even vrijwillig van me overnemen?
Natuurlijk ben ik niet de enige die hiermee worstelt, maar lange tijd dacht ik dat mijn klachten een soort straf waren. Gelukkig heb ik hier goed over kunnen praten met mijn psycholoog.
Het helpt me om mijn belemmerende gedachten en gevoelens elke dag op papier te zetten. Zo heb ik in een schrift opgeschreven dat ik er niets aan kan doen dat ik ziek ben geworden en dat ik ook niets hoef in te halen.
Gelukkig kan ik bij mijn man goed mijn hart luchten over alle beren op de weg. Tegelijkertijd probeer ik stap voor stap mijn dagelijkse leven weer op te pakken: teruggaan naar mijn werk, op tijd boodschappen in huis halen, koken en een ritme vinden in sporten en bewegen.
Want nu het ’s avonds eerder donker wordt, heb ik natuurlijk een mooi excuus om niet meer te sporten en schoon te maken!
Leren luisteren naar mijn lichaam na kanker
Op advies van een psychiater doe ik het voorlopig wat rustiger aan. Hierdoor heb ik meer ruimte om de ingrijpende ervaringen van het afgelopen jaar te verwerken. Zo vond ik het erg spannend toen er mogelijk opnieuw een curettage nodig was. Daarnaast moest ik uiteindelijk een thoraxdrainage ondergaan. Een jaar later merk ik dat ik het nog steeds lastig vind om alleen te gaan slapen.
Tijdens mijn behandeling voor GTN kreeg ik te maken met vocht achter mijn longen en een ingeklapte rechterlong. Die ervaringen hebben veel indruk op me gemaakt. Daarom ben ik soms bang dat dit opnieuw gebeurt. De angst voor lichamelijke klachten is niet zomaar verdwenen nu ik aan het herstellen ben van kanker
Ik ben bijvoorbeeld bang dat mijn man niet op tijd merkt dat mijn toestand verandert, met alle gevolgen van dien. Soms ben ik zelfs bang dat ik eraan zou kunnen overlijden. Inmiddels weet ik dat zo’n angstgedachte niet betekent dat dit scenario ook daadwerkelijk zal gebeuren.
Toch helpt het me om mijn angst niet weg te drukken, maar er juist ruimte aan te geven. Door mijn gevoelens te erkennen, lukt het me beter om mijn gedachten uiteindelijk weer los te laten. Yoga, schrijven en tekenen helpen me om mijn ervaringen te verwerken en geven me meer rust tijdens mijn herstel.
Ook probeer ik beter naar mijn lichaam te luisteren. Gelukkig val ik ’s avonds steeds gemakkelijker in slaap en heb ik me al lange tijd niet meer zo vrij en gezond gevoeld. De hoofdpijn, instabiliteit en vermoeidheid lopen helaas nog steeds met me mee, maar ik krijg ze steeds vaker onder controle.
Door op tijd mijn grenzen aan te geven, blijft mijn energiestoplicht vaker op groen of oranje staan. Zo voorkom ik dat ik mezelf onnodig uitput, emotioneel word of sneller geïrriteerd raak. Wat is het toch heerlijk om me weer wat meer mezelf te voelen!
Related Posts
