Na een heerlijke vakantie op Vlieland voelt alles aan als een belofte. Ons leven – straks met zijn drietjes – ziet er fantastisch uit. Het voelt als een strand onder een strakblauwe hemel: de zon die zacht op ons schijnt, zonder een zuchtje wind, en de zee is vol dromen en wensen die langzaam in vervulling gaan.
’s Ochtends doe ik een zwangerschapstest en sluip ik stilletjes naar onze slaapkamer. “Ik heb een verrassing voor je: ik ben zwanger”, fluister ik tegen mijn man. Terwijl onze blikken elkaar kruisen, lijkt de tijd even stil te staan. Maar geen van ons vermoedt dat het niet zomaar een kind is dat ik verwacht…
Wat we op dat moment niet weten, is dat deze zwangerschap allesbehalve gewoon is. Achter de vreugde schuilt een zeldzame en onverwachte wending die onze wereld later compleet op zijn kop zal zetten…
“Ik heb een verrassing voor je: ik ben zwanger!”
Uit Elisa’s Dagboek
Een paar dagen later…
Een paar dagen later… fiets ik door het betoverende Twente. Samen met mijn moeder rijd ik op de racefiets langs grazende paarden en over de glooiende heuvels van de Sallandse Heuvelrug, richting het pittoreske Markelo. Wat een prachtige omgeving – ik zou er het liefst meteen willen wonen.
Ondanks de gezelligheid voel ik mij aan het eind van de rit uitgeblust, moe en misselijk. Ik denk eerst nog aan de 80 kilometer die we hebben wij afgelegd. Als ik de foto’s bekijk, zie ik een bleek gezicht met enorm donkere kringen onder mijn ogen. Ik schrik ervan! Bij thuiskomst duurt het uren voordat ik weer op adem ben gekomen.
Zwangerschapsverlieservaring
“Het zal wel door de zwangerschap komen, misschien moet ik het nu toch wat rustiger aandoen. Ik ga stoppen met wielrennen,” vertel ik tegen mijn man. Maar in werkelijkheid blijk ik niet zwanger, maar ziek te zijn…. Ik blijk een ontdekte molazwangerschap te hebben, waar ik op dat moment geen weet van heb.
De kwaadaardige cellen bleven groeien, en ineens stond mijn hele leven op z’n kop. Deze ervaring bracht mij op het idee om te gaan bloggen en mijn verhaal te delen over leven met een molazwangerschap en de zeldzame complicatie GTN. Ook neem ik je mee in mijn ervaring met zwangerschapsverlies, want helaas droeg ik geen embryo, maar groeide er kwaadaardig weefsel in mijn baarmoeder.
Het verlies en de uitputting van mijn molazwangerschap en GTN hebben mij emotioneel en fysiek uitgeput en diepe sporen achtergelaten. Door mijn verhaal te delen, hoop ik anderen te laten zien dat ze er niet alleen voor staan.
Related Posts
