Mijn roze wolk kleurt gitzwart

Ik was een energieke 33-jarige vrouw, die volop in het leven stond. Totdat een zeldzame vorm van kanker, Gestational Trophoblastic Neoplasia (GTN) na een molazwangerschap, mijn wereld op zijn kop zette. Dit is mijn verhaal over angst, kwetsbaarheid én het langzaam vinden van hoop.

Mijn roze wolk kleurt gitzwart

Ooit was ik gezond, actief en vol energie: werkend, hardlopend, zwemmend en fietsend zonder erbij na te denken. Nu ben ik uitgeput, met constante hoofdpijn, en voelt zelfs een wandeling van de bank naar de keuken als een zware opgave. Dit alles door GTN, een zeldzame complicatie na een molazwangerschap.

Op de dag van mijn zwangerschapstest – begin september 2025 – zat ik al op die beroemde roze wolk. Alles voelde zacht, licht en veelbelovend. Al gauw praatte ik mijn mond voorbij, zelfs op de eerste dag! Tijdens een fietstocht met mijn moeder merkte ik voor het eerst dat iets niet goed was: mijn ademhaling kwam niet vanzelf. Toch liet ik mij meevoeren in dromen over mijn leven als moeder en haar leven als oma, alsof alles al vaststond.

Een dag later vertelden we het nieuws aan de aanstaande opa met een zelfgebakken taart. Toen het kwartje viel, konden we ons geluk niet op. Daarna stortten mijn man en ik ons vol enthousiasme op de babykamer: het oude behang lag al op de grond. En ik had de eerste babysokjes al hadden we al van de muren getrokken. En de eerste babysokjes had ik al uitgezocht – van die piepkleine, zachte sokjes die je de hele tijd wilt aanraken.

Harde signalen

Maar terwijl wij daar stonden te klussen, begon de kleur van onze roze wolk langzaam te verschuiven… Niet met een paar grijze vlekjes, maar als inkt die zich langzaam door helder water verspreidt: mijn hele wereld werd gitzwart. Mijn lichaam stuurde harde signalen die ik niet langer kon negeren: extreme vermoeidheid, benauwdheid, constante hoofdpijn. In die weken dacht ik nog dat het door de zwangerschap kwam, maar diep van binnen voelde ik dat er iets veel ernstigers aan de hand was…

Molazwangerschap

Terwijl de sokjes in de la lagen te wachten, begon mijn lichaam mij keihard terug te roepen. Dat gebeurde eigenlijk al voor onze eerste echo begin oktober. Ik was tijdens het fietsen, werken, wandelen, zwemmen en praten niet gewoon ‘moe’ en ‘benauwd’, ik was totaal gesloopt. En die benauwdheid… het voelde alsof die zwarte wolk niet alleen om mij heen hing, maar langzaam mijn keel dichtkneep. Ik hapte naar lucht, maar kreeg alleen angst binnen.

Op 22 november 2025 klapte de bubbel definitief. In het ziekenhuis vielen woorden die mijn wereld stil lieten staan: ‘GTN’, ‘kanker’, ‘uitzaaiingen’. Ineens was ik niet langer die onbezorgde vrouw die nadacht over mooie babynamen en vrolijke babyshowers. Ik zat daar als patiënt, met een dossier vol ellende en een toekomst die ineens onzeker en kil voelde…

Zwangere buiken, zwaar hart

Mijn man stond naast me, stil en bezorgd, en veranderde van partner en aanstaande vader ineens in een mantelzorger…. De babykamer, ooit een plek vol hoop, werd nu de pijnlijkste plek in huis. Nog steeds staat deze vol spullen. Ruimte voor een baby is er – met een beetje geluk – pas weer in 2027 of 2028…

Het lijkt wel alsof overal om mij heen vrouwen met hun bolle buiken moeiteloos lijken te stralen, genietend van hun zwangerschap. Voor hen lijkt het licht en vanzelfsprekend, terwijl ik dan worstel – en dat doet pijn. Elke glimlach die ik zie, voelt als een spiegel van mijn eigen gemis en herinnert me aan hoe zwaar deze weg voor mij is. Vanachter een glazen wand kijk ik toe, gevangen tussen verlangen en realiteit, terwijl ik het harde gevecht zelf voer.

Hoe ziet mijn leven er nu uit met een GTN?

In het begin keek ik enorm op tegen de chemo’s. Het idee van al die behandelingen, de bijwerkingen en de onzekerheid voelde overweldigend. Pas langzaam begon ik te beseffen waarom ze nodig waren: de chemo’s waren de enige manier om de kankercellen, veroorzaakt door de molazwangerschap en GTN, helemaal te bestrijden.

Nu leef ik van dag tot dag en let ik heel goed op hoe mijn lichaam reageert. Soms is het een kwestie van uur tot uur, van kijken wat ik aankan en wanneer ik even rust moet nemen. Er zijn dagen dat ik mezelf overweldigend moe voel en helemaal niets kan doen, en dagen dat ik kleine overwinningen vier, zoals een korte wandeling of een moment van helderheid en energie.

Balans tussen herstel en inspanning

Deze periode heeft me laten zien hoe kwetsbaar en tegelijk veerkrachtig een lichaam kan zijn. Het is een zoektocht naar balans: tussen herstel en inspanning, tussen hoop en angst. Ik probeer daarom vooral aandacht te geven aan de kleine dingen die goed gaan en mijzelf te focussen op wat ik nu nog wél kan: van bloggen tot fietsen en van schilderen tot dansen.

Mijn ervaring heeft me ook laten inzien hoe belangrijk steun is. Mijn man, familie en vrienden zijn onmisbaar; ze geven mij steun en kracht op de momenten waarop ik mij zwak voel. Samen leren we omgaan met ‘de nieuwe werkelijkheid’, met momenten van verdriet, boosheid, opluchting, troost én hoop.

Je gezondheid kan je ineens keihard op de proef stellen. Hoe ga jij om met tegenslagen als het om gezondheid gaat? Blijf je positief of geef je jezelf er liever aan over?

In mijn blogs neem ik je mee in alles wat komt kijken bij ziek zijn en herstellen. Lees mee en blijf op de hoogte!