Uit het diepst van mijn hart wens ik niets meer dan een zorgeloze zwangerschap.
In mijn gedachten zie ik het al: een knusse babykamer, piepkleine kleertjes keurig opgevouwen, en een klein wondertje dat ons leven en huis vult.
Elke gedachte voelt als een belofte van geluk, een blik op toekomst waar ik zo naar verlang én die ik al helemaal voor mij zie.
Maar dan slaat het noodlot onverwacht toe.
De kanker komt mijn leven binnen, zonder waarschuwing, zonder aankondiging.
Van de ene dag op de andere zit ik aan de chemo’s. Mijn haren, waar ik zo van houd, vallen uit. Mijn lichaam laat mij in de steek en vaak lig ik uren uitgeput in bed.
Juist de dromen die mijn man en ik houvast geven, worden zonder waarschuwing afgenomen. Dat kan toch niet zomaar?
Hoe kanker mijn leven binnendringt
Het meest frustrerende is misschien wel hoe deze ziekte mijn leven binnendringt. Niet als een vijand die je ziet aankomen, maar vermomd als iets moois: iets waar mijn man en ik al jarenlang zo naar verlangden – een kindje van ons samen in mijn buik. Natuurlijk hebben we ook zonder deze zwangerschap een diepe liefde voor elkaar, maar dit had dat gevoel nog helemaal compleet moeten maken…
Kanker na een zwangerschap: hoop en onzekerheid
Na een positieve zwangerschapstest voel ik hoe mijn buik langzaam groeit.
Af en toe denk ik zelfs een schopje te voelen en roep ik mijn man erbij: dit is van ons.
Of dat denk ik.
Er blijkt geen embryo te zijn, alleen een groeiende placenta. Toch voelt alles in mijn lijf zwanger. Mijn buik groeit, mijn tepels verkleuren en mijn eetlust neemt toe. Elke dag fluistert mijn lichaam dat ik op het punt sta moeder te worden.
Rond 5 september geeft een positieve test duidelijkheid: ik ben zwanger. Zo bijzonder, maar ik weet ook dat zwanger worden, blijven of bevallen helemaal niet vanzelfsprekend is. Alles wat ik voel, denk en hoop, voelt daardoor extra bijzonder.
De diagnose GTN: kanker op mijn 33ste
En dan komt daar op 22 november ook nog de GTN bij. Kanker. Op mijn 33ste, net na ons geregistreerd partnerschap, precies wanneer we dachten te beginnen aan een toekomst vol wensen die werkelijkheid leken te worden…
Ik ben boos. Echt boos. Waarom wij? Waarom juist mijn man en ik?
Natuurlijk had ik niets liever gewild dan een zorgeloze zwangerschap. Maar mijn verhaal liep anders. Want bij mij leidde een molazwangerschap tot een GTN. Toch zoek ik elke dag naar hoop en kracht. Hoe moeilijk het ook is, ik probeer de draad weer op te pakken.
Het knagende besef van pech
Mijn buik groeit, de vermoeidheid sloopt me, en soms doet mijn lichaam pijn. Naar de buitenwereld toe voelt het alsof ik faal, alsof mijn lichaam mij in de steek laat. Alsof ik misschien niet ‘het juiste’ heb gedaan om moeder te worden…
Vanbinnen weet ik dat het helemaal niet zo is. We doen echt niets verkeerd. Het is gewoon mijn lichaam dat zijn eigen weg gaat. Elke tint, elke verandering, elke pijn is voelbaar, rauw, kwetsbaar, maar vol leven.
Toch knaagt de boosheid. Het is frustratie over omstandigheden waar we geen controle over hebben. Het verdriet over iets wat je zo graag anders had gewild.
Alleen… pech. Keiharde pech.
En misschien is dat het moeilijkste om te accepteren: dat sommige dingen niet logisch, niet eerlijk, maar gewoon… gebeuren.
Signalen van een molazwangerschap
Alles voelt nu onbestendig. Het nieuws van de zwangerschap heb ik al met zoveel mensen gedeeld. Misschien voelde ik diep vanbinnen al dat er iets niet klopte: overmatig zweten, extreme vermoeidheid, kortademigheid, de vele en constante bloedingen en de misselijkheid…
Pas na de diagnose dringt het tot me door: het zijn allemaal tekens aan de wand.
De eerste echo: teken aan de wand
Na de eerste echo bij de verloskundigenpraktijk – begin oktober – blijft een beklemmend gevoel hangen. Gaat deze zwangerschap wel door?
Bij een volgend onderzoek spreekt de arts het uit: een vermoeden van een partiële molazwangerschap. We worden doorgestuurd naar het ziekenhuis en daarmee begint een heel ander hoofdstuk.
In mijn volgende blog neem ik je mee in dit nieuwe, onverwachte hoofdstuk van mijn verhaal: hoe we verder moeten na de diagnose GTN, dag na dag. Wat het betekent om te leven tussen hoop en angst. En hoe mijn lichaam en hart hun weg zoeken door een realiteit die ik nooit had verwacht.
Related Posts
