Na een GTN, ontstaan als gevolg van een molazwangerschap, moeten mijn man en ik een jaar wachten voordat we weer mogen proberen zwanger te worden. Natuurlijk volgen we dit medische advies op — maar een jaar voelt voor mij als tien. Tegen de tijd dat wij ons eerste kind hebben, zijn anderen misschien al wel bezig met hun tweede…
Het is heel confronterend om onze kinderwens – door een molazwangerschap en een GTN – tijdelijk opzij te zetten. Sterker nog: soms voelt het alsof geluk ons even ontglipt. In dit lenteseizoen zou ik eigenlijk bezig willen zijn met babykleertjes of meedoen aan zwangerschapszwemmen. Overal om je heen – van kinderfoto’s tot romperreclames van de Hema – word je geconfronteerd met het prille geluk van jonge ouders.
Film die doordraait
Alsof mijn hoofd het overdag niet genoeg verwerkt, keren de sombere gedachten ’s nachts terug. Ook in mijn onderbewustzijn weet ik dat ik anders zes maanden zwanger was geweest. Zo droom ik dat ik, als een soort Alice in Wonderland, met mijn familie op zoek ben naar geluk. We stoppen bij een tankstation en ik zoek een toilet, om uiteindelijk in het attractiepark uit te komen waar ik ooit heb gewerkt.
Verlangen keert terug
In een van de parklaantjes van het attractiepark kom ik een bekend gezicht van vroeger tegen, samen met zijn gezin. Dan hoor ik: “Mama zet zo wel een filmpje op.” In de droom vraag ik mij ondertussen af waar mijn kind is en wat mijn rol is, want ik ben alleen en kan niets voor een kind doen. Ben ik juist dan het kind? Het is pijnlijk om zo wakker te worden, maar het laat ook zien hoe groot mijn verlangen is…
Op de bodem zoeken naar geluk
Gisteren had ik weer zo’n droom, die zich dit keer afspeelde in een zwembad. Samen met mijn collega’s deed ik opdrachten, maar het zwembad was leeg: vanwege de chemo’s mocht ik niet zwemmen. Toch kon ik op de bodem schilderen met verf en kwasten, terwijl ik een gezin aan de kant zag zitten.
Een klein jongetje speelde daar en ik keek in mijn droom jaloers naar hun plezier. Het was maar een momentopname, maar het liet me zien dat dit verlangen niet betekent dat ik niet meer kan genieten — van zwemmen tot uit eten gaan.
Het verdriet verwerken
Gelukkig ga ik volgende week praten met een maatschappelijk werker om dit verdriet een plek te geven. Het is best moeilijk om jezelf staande te houden in een wereld die zo om kinderen en gezinsgeluk lijkt te draaien. Soms voelt het alsof ik niet meedoe. Maar juist nu leer ik om geduldig te zijn… Ooit breekt er misschien een dag aan waarop ‘alles wel lukt.’
Een ander pad, op mijn tempo
Mijn leeftijd begint mee te tellen en dat frustreert me. Inmiddels ben ik 33 en over een maand word ik al 34. Sta ik over een paar jaar als een oudere moeder op het schoolplein, terwijl ik al jaren eerder moeder had willen worden? Het zou best kunnen!
Maar ik kan mijn eigen pad volgen, op mijn eigen tempo — en dat pad is ook waardevol. Waarschijnlijk ben ik nog stabieler dan nu, heb ik mooie reizen gemaakt en misschien neem ik nog meer levenservaring mee.
Vertrouwen hervinden
Bij een volgende zwangerschap wil ik waarschijnlijk hulp van het ziekenhuis inschakelen, want het vertrouwen in mijn lichaam is weg. Tegelijkertijd weet ik dat mijn lichaam gelukkig de kracht heeft om te herstellen.
Natuurlijk gun ik iedereen het geluk — en mijzelf de kans om dat geluk in de toekomst ook te mogen ervaren.
Dit jaar voelt als wachten, maar misschien is het ook een jaar van groeien: in kracht, in geduld en in vertrouwen.
Related Posts
