Als ik nu buiten kindergeluiden hoor, raak ik gevangen in een moment dat geen werkelijkheid is. Heel even voelt het alsof er een kind tegen me praat… het kind dat anders misschien in juni ter wereld was gekomen. Meteen springen de tranen in mijn ogen, want dit was dé droom van mijn man en mij die plotseling in rook opging.
Het verlies van een zwangerschap is niet alleen het verlies van je kindje. Het is ook het verlies van een toekomst die je al voorzichtig was begonnen voor te stellen. Soms zit dat verdriet in grote momenten, maar vaak juist in kleine dingen. Zoals een gewone zaterdagochtend waarop de wereld buiten gewoon doorgaat.
Een moment dat geen werkelijkheid is
Ik stelde me voor hoe we op een dag als vandaag naar het zwembad of de zee zouden gaan. Onze baby tussen ons in, papa aan de ene hand en mama aan de andere. Een knuffel aan de rand van het zwembad of samen pootjebaden in de golven. Wat zou dat gezellig en leuk zijn geweest! Wat zouden we gelachen hebben, en wat zou het kleintje naar ons schaterlachen.
Van mommy-to-be naar voorbijganger
Misschien zouden we later met een ouder kind samen naar de markt fietsen. Of zou ik als lachende moeder weer op pad gaan met een gevulde bakfiets. In elk geval zou ik niet dié vrouw zijn met een onvervulde kinderwens, die ons voorbijgaat en misschien even stil blijft staan bij wat zij mist. En zo fantaseer ik over alle kleine momenten die hadden kunnen zijn.
Het dak ging eraf
Het maakt me zo verdrietig, omdat ik weet dat dit voorlopig niet gaat gebeuren. We waren er zo klaar voor en wilden deze baby met open armen ontvangen. Het dak ging er echt af toen we ontdekten dat ik zwanger was en we op 20 september een positieve zwangerschapstest in onze handen hadden. Helaas mocht het niet zo zijn. Helaas mocht het niet zo zijn, en onze droom werd abrupt verstoord…
De molazwangerschap
Ruim een maand lang dacht ik dat ik een levend kindje droeg, maar uiteindelijk bleek het om een molazwangerschap te gaan. Mijn groeiende buik en de zogenaamde ‘babybewegingen’ brachten me volledig in verwarring, en ik schreef zelfs alle bewegingen en groeimomenten op in een speciaal zwangerschapsdagboek. Achteraf bleek het allemaal voor niets te zijn geweest… Het laat mij leeg en waardeloos achter…
Gevoel van onmacht
Het ergste is misschien nog wel dat er geen echte troost lijkt te zijn. Niets lijkt te helpen om er vrede mee te krijgen. Op dit moment lig ik in een ziekbed en kan weinig, terwijl de wereld om mij heen gewoon doordraait. Kinderen spelen op straat, baby’s worden geboren en ik sta — of lig, beter gezegd — met lege handen. Ik ben al blij als het mij ’s ochtends lukt om een broodje te maken of mijn tanden te poetsen, waarna ik soms vijf minuten moet bijkomen.
Ziek zijn én verlies dragen
Misschien klinkt het dramatisch, maar zo had ik mijn leven een half jaar geleden bij een positieve zwangerschapstest nooit voorgesteld. Eerst waren er hoopvolle echo’s, dromen over de toekomst die langzaam vorm kregen. Maar in slechts twee maanden sloeg alles om. De gynaecoloog vermoedde een molazwangerschap door verdachte echo’s, en kort daarna kreeg ik het onverwachte nieuws: ik had een GTN en zou een chemokuur nodig hebben. Vier dagen geleden kreeg ik mijn laatste dactinomycine (ACT-D) chemokuur. Het zwaarste is nog wel dat we onze kinderwens door de GTN en molazwangerschap tijdelijk opzij moeten zetten.
Ziek zijn én een miskraam doormaken is onmenselijk zwaar. Elke dag vraag ik me af: waarom moet dit nú uitgerekend míj overkomen?
Kleine overwinningen
Voor nu probeer ik deze dagen gewoon door te komen. Het kost moeite om me klaar te maken voor de dag, maar het ‘nieuwe ritme’ biedt ook houvast. En natuurlijk ben ik heel dankbaar dat ik mijn ziekte langzaam achter me kan laten. De tumor is gelukkig weg en ik sta onder controle, zodat ik geen onnodige risico’s meer loop. Elke stap die ik letterlijk zet, voelt als een overwinning.
Related Posts
