Vechten voor je kinderwens terwijl iedereen om je heen zwanger wordt… Hoe vind je dan nog geluk? In deze blog deel ik mijn persoonlijke verhaal: van onverwachte diagnose GTN (als gevolg van een molazwangerschap) tot kleine geluksmomenten en hoop voor wat nog komt…
Op een zonnige vrijdag wandelde een jong stel voorbij terwijl ik langs hen heen fietste. Een kinderwagen binnen handbereik, een zorgeloze blik — en meteen borrelde jaloezie in mij. Door hun hippe sneakers en speelse manier van praten leken ze halverwege de twintig. Hun onbevangenheid straalde ervan af. Hoe kan het dat het bij hen wél lukt?
Ik draaide mijn hoofd weg — alles om maar niet geconfronteerd te worden met dat ogenschijnlijk kleine geluk.
Misschien heel kinderachtig en onvolwassen, maar na een GTN onvermijdelijk…
Vechten voor je kinderwens
Mijn man en ik zijn 43 en 33. Na twee jaar met een kinderwens kunnen we waarschijnlijk tot begin 2028 geen baby krijgen. Alles door mijn molazwangerschap en de daaropvolgende GTN.
Al vóór het diagnosegesprek in november had ik het vermoeden dat ‘Vriendin K’ (kanker) mij had opgezocht. Ik was kortademig, zag bleek en het uitspreken van woorden en zinnen ging steeds moeilijker. Toen ik zelfs geen hoge noot meer kon halen — iets wat ik al kan sinds mijn zevende — werd ik echt ongerust.
Het moment dat alles veranderde
Tijdens het langverwachte gesprek viel de bom. Ik keek mijn arts recht in de ogen. Kanker stond nu officieel op papier — iets wat ik stiekem al die tijd al had aangevoeld. Terwijl de tranen in de ogen van mijn man sprongen, bleef ik opvallend rustig. Ik glimlachte naar de arts, bijna verbaasd dat mijn gevoel zo precies was geweest. Een bizar moment van stilte en verbijstering, maar ook van opluchting: ik wist eindelijk waar ik aan toe was!
Nu de vijand een naam had, kon het gevecht eindelijk beginnen. Na afloop van het gesprek moesten we meteen meelopen naar de regieverpleegkundige. Daarna ging ik direct door naar de CT-scan. Een dag later gaf de MRI-scan duidelijkheid: door de GTN had ik uitzaaiingen in mijn longen.
Leven tussen hoop en vrees
In de uren die voorbij tikten voor de uitslag van de MRI-scan, staarden we angstvallig naar mijn telefoonscherm. Ik voelde het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen; dezelfde stress als bij mijn eind- en rijexamens, maar nog nooit eerder zo intens. Wonder boven wonder bleken de uitzaaiingen alleen in mijn longen te zitten. Gek genoeg voelde ik opluchting. Na mijn eerdere operatie werd door stijgende hCG-waarden alsnog kanker ontdekt, iets wat niemand meer had verwacht…
Vriendin K was nu onderdeel van mijn leven. Vanaf dat moment zou ze mij elke dag op de voet volgen en zonder ingrijpen niet verdwijnen… Dat betekende dat ik nog minstens drie maanden chemokuren zou krijgen. Mijn doel is nu om mijn weg terug te vinden naar een leven waarin ‘gewoon’ weer de basis is: van wielrennen en zwemmen tot simpelweg weer naar mijn werk gaan.
Gevaar ligt op de loer
Door mijn GTN, dat het gevolg is van een molazwangerschap, brengt zwanger worden binnen een jaar na herstel helaas te veel risico’s met zich mee. Als ik binnen dat jaar zwanger zou worden, is het voor artsen moeilijker om te zien of de kwaadaardige tumor (choriocarcinoom) terugkomt. Zowel bij GTN als bij een normale zwangerschap maakt je lichaam hCG-waarden aan. Daardoor wordt het lastiger om een eventuele terugkeer van mijn grote ‘Vriendin K’ op te sporen.
In het diepst geraakt
De jaloezie die ik soms voel wanneer ik zwangere vrouwen of jonge gezinnen zie, gaat eigenlijk over mijn eigen pijn en gemis. Daarom probeer ik mijzelf eraan te herinneren: het geluk van anderen neemt niets weg van het mijne. En als ik tijdens een carnavalsoptocht in het dorp kinderen zie lachen en genieten, voel óók ik een sprankje geluk.
Het mooiste moet tenslotte nog komen: een eerste zwangerschap, een positieve echo, een kindje in onze armen! En zelfs als niet alles volgens plan verloopt, wacht ons een leven vol reizen, festivals en wielrentochten. Ik richt mijn blik op de toekomst; het geluk ligt nog voor ons.
Een klein geluk om mee af te sluiten: in september mogen we een paar dagen tot rust komen in de villa van Stichting Annette van Ramselaar. Heerlijk bijkomen in de natuur en opladen, terwijl we blijven dromen van ons toekomstige kindje of sportdromen—zónder Vriendin K!
Related Posts
